جاده ی زندگی

به نام پاك ايزد بزرگوار مهربان!

درود!

اول عذر خواهي مي كنم كه نبودم ولي من  حالا كه دارم اينو مي نويسم همه ي چيزايي كه نوشتين و نبودين رو خوندم!

بابت متن قبليهم عذرمي خوام  و در كل موضوعش اين بود كه:
1.تخلصم صبا شد 2.مشاور وزني ام((وزن شعر بابا!) به همراه همسر گرامي موزون خويش(هر دو تا وزن)) گفت كه مثنوي بگم(چي مي گه؟!)

اين متن خيلي درازه و پيشنهاد مي كنم اين رو روي ورد كپي كنيد و بعد از مطالعه ما رو از لطف نظراتتون محروم نسازيد!(نوشتاري گفتم يعني چيز جدي اي بود!)

خلاصه امروز مي خوام هر چي شعر دارم(=دار و ندارم) رو به نمايش بزارم … به همراه گزيده اي از داستانها … پس واسه اولي بسم الله!

من اين رو در طي شش روز  و براي جواب به توهيني كه چند روز قبلش معلم ادبياتم به من كرده بود گفتم ... خودم خيلي خوشم اومده و اميدوارم خوشتون بياد ... راستي اين رو مشاورَين(دو مشاور(گروه دو به علاوه 1)) تحسين كردند:

 

يادم است در روزگاران قديم

يك بود قايق پر از آن زر سيم

روزگاران مي گذشت بر قايقا

تا كه قايقبان بيامد فائقا

يافت آن زر، تاج غرقي در طلا

يادش آمد خواند شكر آن خدا

گفت آيا جز به من محتاج هست

عهد و رازي هم فداي جان ببست

خواند الها پدرم با من همان

چون به پروانه به دور شمع بمان

داد او من را هزاران پند و ارز

گفت خودرا ابر با باران بفرض

بر سر خودشفتگان بد سرشت

خويش را پنهان بكن از هر چه زشت

كشتشان خشك و بود بي آب و تاب

بي نصيب از نور عشق آفتاب

پس نبارا بر سر آن كشت و زرع

پس نشو دنباله بر هر راه فرع

با فقير و مفلس و يك دردمند

آنچناني كز نيابي هيچ گزند

رافت و مهر و عطوفت پيشه كن

كار را از زير خاك و ريشه كن

سروِ قامت گر تو خواهي در عمل

گر چه علمت تو نباشد بي فعل

بر سر مكتب درآ درس آموز

عاشقانه بشنو تو سر رموز

تو شكيبا باش و صبري پيشه كن

تو بر ايزد دقت و انديشه كن

گفت قايقبان به خود:«اي نارفيق

بخت تو از خيرخوبي شد رقيق

شهرياري كه بود بر قايقا

يادش او رفته همه تاج و طلا»

آن پسر گفتا:«پدر با ما چرا؟

ما كه ناني هم ندارا ما چرا؟

گشته اين چرخ فلك دشمن برار

دشمن تشنه ي خون من برار

ما كه پولي هم نداريم انفاق؟

اين خدا گفته حرام است اين سُماق

رهرو را پيمبر بايدي؟

ما كه مفلس بوده ايم ني شايدي»

آنقَدَر غر زد كه خوابش برده اي

داستان من تمامش برده اي

گفتمت اين داستان اما برار

تا نباشي تو از اين پندا فرار

آن پدر گفتا كه انفاقي بكن

راه را بر روي يك پولي بكن

آن پدر گفتا چگونه كسب كن

درهم و ديناري غير غصب كن

اين كه باريدن حرام است بر شما

فرع راهي بودنم نبود به جا

راه را بايد برفت تا آسمان

اي صبا رهرو بباش و مهربان

 

خب فكر كردين بعد از اينكه سرتون رو درد آوردم ولتون مي كنم امكان نداره!

اين شعر نو رو من همينطوري گفتم!

و خب شايد زياد فلسفي باشه!

ولي واقعا قشنگه!

به نظر خودم!

سروده ي صبا در تاريخ 2/2/1387

بوي گريه ... از اتاق ... قلب خسته ... آمدآمد

بوي گلها ... در فضاي ... عاشقانه ... آمدآمد

در بهاران ... سوي باغي ... مي روم گل ... آمدآمد

مي نشينم ... در كنار ... گل كه بويت ... آمدآمد

سر به هر ... دالان عشقي ... مي گذارم ... مهرآمد

تازه هاي ... عشق خود را ... مي گذارم ... مهرآمد

بوي عشقت ... نسترن گل ... آمدآمد ... مهرآمد

درب مبنا ... سادگي را ... مي گشايم ... مهرآمد

ليك افسوس ... كز كه عاشق ... بودنم جرم ... عشق آمد

من گنه كار ... تو بودم ... نا گزيرم ... عشق آمد

سازگارم ... با غم اين ... روزگارم ... عشق آمد

غم برايم ... خود چو راهي ... خود چو عشقي است ... عشق آمد

مي روم در ... راه غمها ... تا كه ديدم ... او بيامد

مي ندارم ... كز فروشم ... بر سر راه ... او بيامد

مي خرد او ... مي برد او ... جام دلها ... او بيامد

مي فروشم ... عشق خود را ... جاي مي تا ... او بيايد

 

خب اميدوارم درد نگرفته باشه چون هنوز دو تا ديگه مونده!!!

همه باد صبا رئ به خوش خبري مي شناسن ولي من اين صفت رو براي خودم نمي دونم! در واقع صبا حامل تمام صفت هاي خوبه چون اين هارو از جاهاي مختلفي كه به وسيله ي بادي كه خودش بود رفته ديده و گرفته(مقدمه بود!)

اين يكي يه دليلي داره كه من اينو گفتم!
دليلش رو هم توش گفتم و به صورت رمزي توش پنهانه(جنايت هاي غير حرفه اي!)

ولي من حالا خيلي تغيير كردم و اينو با شعر بعدي(بعد از اين) مي فهميد:

سروده ي صبا، 21/2/1387

 

من وفا را در سفر بيهوده كردم

بي وفايي و بگفتي: «جان فدايت»

خوش سخن تو در سفر عاجز تريني

حال جسم و روح من باشد به غايت

من همه عشقم بود آذوقه ي راه

انتظار چشم تو ژرفاي رايت

من زماني كه نبودي مي شمردم

روزه هايي كه گذشت است بر فراغت

نامه اي كز كرده ام بر تو خدايا

عاشقي كردم بر كاغذ كتابت

عاشقي را من بديدم در دل خود

آورم من شادي عشقم برايت

مرهم هر درد آهي عشق پاك است

آورم از عشق خود باشد دوايت

من تو را مسپرده ام بر باد هجران

من صبايم كس نيارم من به جايت

حافظ و سلطان عشقم شهريارا

ما سفيديم و نيايد جز صداقت

انتظار تو قرار رفتنم نيست

من صبايم باد ناديده وفايت

 

 

خب!

از اين به بعد تو زندگي من يه تغيير اساسي به وجود اومده!!!

نم ديگه عشق زمينيرو با خدايي يكي نمي دونم!
مي دونم ايني كه ما مي گيم عشق، مهر اسم اصليشه ...

يا به قول خودم: عشق ما تاريكي است و دوغ و ماست!

من به معراج رفتم و بندگي خدا رو كردم ولي صد افسوس كه اينها همه خواب بودند. ولي براي من از هر چه واقعي بهتر بود و روي من تاثير زيادي گذاشت:

 

شغل عاشق پيشگي را من رها كردم از اين پس
سادگي بي نوا را من رها كردم از اين پس

عاشق دنيا ببودم من وليكن هفصد افسوس

عشق بر دنيا، رهم را من رها كردم از اين پس

مهر و عشق زندگاني را يكي ديدم من ابله

شهوت نفساني ام را من رها كردم از اين پس

من تكلف را بديدم طعم مسئوليت روح

بي تكلف زندگي را من رها كردم از اين پس

من خدايم را چشيدم با تمام حس پنهان

بي خدايي، كافري را من رها كردم از اين پس

ترس از غير خدا را كافري بدتر بديدم

ترس از خلق خدا را من رهاكردم از اين پس

اين دو چشمم ديده ام بو، ظاهري و حق به جانب

خودپرستي و ريا را من رها كردم از اين پس

چشم دل آئينه ي راه خدايي پيشه كردم

عقل بر عرفان حق را من رها كردم از اين پس

عشق حق را من بكردم با دلي غمگين ز دنيا

اين جهان بي وفا را من رها كردم از اين پس

من شدم باد وفا و عاشق حق، مخلص او

خوش خبريّ جهان را من رها كردم از اين پس

من شدم بادي به معراج و صباي حق تعالي

بد سرشتي و خطا را  من رها كردم از اين پس

صبا(بهنام نوذري)

29/2/1387

تهران

حال من مانده ام و كوله باري از وظيفه ...

چون من ابياتي كه از آخرين تفالم به دست آمد اين چنين بود:

صبا تو نكهت آن زلف مشكبو داري

به يادگار بماني كه بوي او داري

دلم كه گوهر هر اسرارِ حسن عشق در اوست

توان به دست تو دادن گرش نكو داري

 

هم حافظ كوله باري از وظيفه بر دوشم نهاد هم خانواده به دليل انتظاراتي كه طبيعيست و بالا تر از همه هم خدا وند متعال!

 

باشد كه خوشتان بيايد! ياحق!

 

نوشته شده توسط بهنام نوذری(یکی بود یکی نبود) در دوشنبه سی ام اردیبهشت 1387 ساعت 15:15 موضوع داستان هایی که خودم نوشتم! | لینک ثابت

به نام پاك ايزد بزرگوار مهربان!

 

درود!

 

ببخشید یه مدت نبودم ... حدس بزنید کجا رفته بودم؟۱. خونتون ۲.خونمون ۳.خونشون

 

۴.تبریز! بله ذشما گزینه ی درست رو خدس زدین ...

 

رفتیم لهجه گرفتیم و ببرگشتیم ... راستی یک بوسه ای هم بر ساحل رود ارس زدیم!

 

درود! بعداز اينكه همه ديدن هنر داره از ما طراوش مي كنه(به من لقب هنرافشان

 

دادن و) مامانم گفت يه كار اساسي مونده!تخلص ... به حافظ پناه آوردم! چيزي اومد

 

كه تقريباً كار را يكسره كرد:

 

 

 

بعدش يه بار ديگه فال گرفتم و اومد گفت آقا اگه منو قبول نداري بيا برو استخاره

 

كن ... قرآن رو كه وا كردم آقا چشمت هميشه روز خوب ببينه! يه جايي از سوره ي

 

نمل اومد و در مورد داستان حضرت سليمان صحبت كرد. من(با حفظ لقب يكي بود

 

يكي نبود) به عنوان بهنام نوذري گلسفيد تخلص صبا رو برگيزدم و اشتياق سه چهار

 

چنداني به گفتن (سرودن) شعر پيدا كردم.

 

باشد كه خوشتان بيايد.ياحق!

 

 

نوشته شده توسط بهنام نوذری(یکی بود یکی نبود) در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387 ساعت 15:57 موضوع داستان هایی که خودم نوشتم! | لینک ثابت

به نام پاك ايزد بزرگوارمهربان!

سلام! اينم قشمت دوم داستانم!

باور كنين واقعيه اگه با ور نمي كنين به طوفان و آئين مهر رجوع كنيد!

 

**********

سلام! اِ ببخشيد درود! بعد اون شعرم اومدم ديدم يُخ بابا(!) ره بسياريست تا شهرت! گفتم فعلا كه وزن درست از دست ما مقدور نيست! ولي لااقل يه خورده مولانا بخونيم سوادمون اندكي بره بالا معناي درست حسابي داشته باشيم. بعد يه خورده هم سهراب خوندم!(چه ربطي به شعر كهن داره؟) يعني چي چه ربطي داره ... خب اونم عارف بوده خير سر... خير سرم منم مي خوام عارف باشم!(چه غلطا!) گفتم با اين وضع داغ بودن بازار ايال وار شدن و خونه بخت رفتن تو فاميل ما در مورد عشق يه چيزي بگيم ... حال ما با دگران است جانا! ... كلا آدم خوبي هستم! در مورد درد همه شعر مي گم! ... طوفان از اين شعرم خيلي (خيلي زياد ... خيلي زياد زياد... خيلي زياد زياد زياد... خيلي زياد زياد زياد زياد... خيلي زياد زياد زياد زياد زياد...!) خوشش اومد! ... مي گفت نمك بخوري يه چيزي مي شي!

(ايشون از طرفداران جدي نمك هستند!)

 

 

 

 

خودم از اين شعرم خوشم اومد! و گفتم ظاهرا جدي جدي دارم شاعر مي شم!

ادامه دارد ...

باشد كه خوشتان بيايد.ياحق!

 

نوشته شده توسط بهنام نوذری(یکی بود یکی نبود) در پنجشنبه پانزدهم فروردین 1387 ساعت 16:50 موضوع داستان هایی که خودم نوشتم! | لینک ثابت

به نام پاك ايزد بزگوار مهربان!

 

درود! ببخشيد يه مدت نبودم! به هر حال بايد واسه كنكور و امتحانات نهايي آماده بشم ديگه!(يعني يا پنچم ابتداييم يا سوم راهنمايي و يا سوم دبيرستان!) ولي تو اين دغدغه ها هنر ازم طراوش كرد!!!(با تشكر از مهرجويي(علي سنتوري) و تبريزي(شهريار) بزرگ!) حتما‌ً مي پرسيد چرا؟ خب با ديدن اون فيلما من يه باره متحول شدم! مي دونين: من از بچگي داستان كوتاه نوشتم، داستان بلند مي نويسم، فيلمنامه مي نويسم، نمايشنامه نوشتم، موسيقي مي زدم(مي نواختم!)، تو مجله مقاله مي نوشتم، خبرنگاري مي كردم، دارم دوبله مي كنم و جديدي ترين هنرم هم شاعري!!!

گذاشتم دم عيد تا يه عيدي اي هم داده باشم!(تنها هنري كه نداشتم اخبار گفتنه ... اونم نه اينكه نتونم! اهل دروغ گفتن نيستم) اين اولين شعرم بود. اينهو شعر اول شهريار! يه چيز تو مايه هاي "خاله من باجي ..." و اينجور چيزا!

 

 

 

 

چه طور بود؟ بي خيال بابا ... به هر حال براي اولين شعر بدك نبود! ولي يافتم(چه قدر عاميانه(گفتاري) رو با نوشتاري قاطي مي كنم!) كه بايد يه فكر اساسي براي وزن شعرام بكنم! پس پي معلمان ادبيات دويدم ... .

ادامه دارد ... . باشد كه خوشتان بيايد.ياحق!

 

نوشته شده توسط بهنام نوذری(یکی بود یکی نبود) در چهارشنبه چهاردهم فروردین 1387 ساعت 18:35 موضوع داستان هایی که خودم نوشتم! | لینک ثابت

به نام پاك ايزد بزرگوار مهربان!

درود! بهتون قول  داده بودم كه يه مقاله در مورد چهارشنبه سوري بدم ... دارم مي دم!!! (ببخشيد دير شد!) من اين مقاله رو ازسالنماي زرتشتيان خوندم ... كه طرح و اجراش با آقاي بهنام مباركه و نويسنده اش هم خانم مهربانو سهراب هستن!(اينجوري مي خوام حق بردار و بچسبان (copy & paste) رو بپردازم!)من خوم فكر مي كردم اين از زمان هخامنشيان مونده اما اينو بخونين:

 

*****

افروختن آتش در شب سه شنبه بي شك از آغاز دوره ي اسلامي مرسوم شده است. زيرا در گاه شماري(تقويم) ايران باستان، ماه را به چهار هفته تقسيم كردن و روزهاي شنبه، يكشنبه، دوشنبه و ... نام گذاري نمودن وجود نداشته است. در ايران باستان هر ماه سي روز و هر روز نامزد به نامي بوده است.

شايد مراسم چهارشنبه سوري برگردان آتش افروزي در ايران باستان باشد كه پس از ورود اعراب به اين شكل در آمده است. روان شاد پور داوود مي نويسد:«آتش افروزي در ايران باستان در پيشاني نوروز از آئين هاي ديرين است. شك نيست افتادن اين آتش افروزي به شب آخرين چهار شنبه ي سال بعذ از ورود اعراب مرسوم شده است. چه در ايران باستان شنبه و آدينه نداشتند.» حافظ مي نويسد:«نزد عرب ها چهارشنبه روز شوم و نحسي است. از اين رو كه ايرانيان؛ ائين آتش افروزي پايان سال خود را به شب آخرين چهارشنبه سال انداختند تا پيشامد هاي سال نو از آسيب روز پليدي چون چهارشنبه بر كنار بماند.» روان شد موبد جهانگير اشيدري مي نويسد:»اطلاق مراسمي همچون چهارشنبه سوري كوچكترين ارتباطي با ايرانيان باستان و باور هاي دين زرتشت پيامبر را ندارد و طي قرون و اعصار به صورت سنت در آمده است.» ابو جعفرنَرَه شَحي مورخ سده ي سوم مي نويسد:< ... آنگاه امير سعيد به سراي بنشست و هنوز سال تمام نشده بود كه ئچون شب سوري چنان كه عادت قديم است، آتش عظيم افروختند ...> شب سوري بي گمان شكل درست تلفظ اين جشن است در دوران ساسانيان. روان شاد بهرام فره وشي مي نويسد: چون در ايران كهن روز هاي هفته رايج نبوده است، از اين رو آتش افروزي پيش از نوروز در سه شنبه ي آخر سال انجام نمي گرفته است، بلكه در سيصد و شصتمين روز سال(پنچ وه) انجام مي گرفته زيرا آنان بر آن بودندكه فروهر هاي نياكان در آغاز اين روزها به زمين فرود مي آيند و با خود بركت و نيك ورزي به همراه مي آورند. در همين روزها بود كه براي راهنمايي آنان به هنگام آغاز شب در بالاي بام آتش مي افروختند ... تاآنها راه خاندان خود را بازيابند و به سوي خانواده بشتابند. ولي گويا اين آئين آتش افروزي در نخستين دوره ي اسلامي بهانه اي براي يك قيام سياسي گشته و در اين روز سنتي و ملي ايران براي رهايي از يوغ بيگانگان قيام كرده اند و جنبشي ملي پديد آمده است. به هر حال اين آئين بعد ها در سه شنبه آخر سال  هر جاي مانده و پايدار است. از مراسم چهارشنبه سوري مي توان فال كوزه، فال گوش، قاشق زني، كجاوه بازي، شال اندازي، آش نذري و كوزه شكستن ... نام برد.

 

*****

نه تو رو خدا حال كردين! ما كه همه چي مونو مي گيم اون عرباي سوسمار خور از اين كارا مي كنن ... از اون كارا مي كنن ... بعدشم مي گيم اينا واسه خودشون! پس چرا اين سنت مسخره رو نمي ديم به خودشون كه ديگه چهار پنج نفر در سال نميرن و اينقدر بچه در سال دست يا پا يا چشم و يا هرجاي ديگه شون رو از دست ندن؟ ... حالا خودتون قضاوت كنين(ظاهراً خودم قضاوت كردم!)

باشد كه خوشتان بيايد.ياحق!

 

 

نوشته شده توسط بهنام نوذری(یکی بود یکی نبود) در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386 ساعت 13:52 موضوع داستان هایی که خودم نوشتم! | لینک ثابت

به نام پاك ايزد بزرگوار مهربان!

درود! اول تو رو خدا گوجه هارو غلاف كنيد ... خب درگير مدرسه بودم ... ولي به فكر جاده ي خودمون هم بودم(راستش خیلی جاده ی زندگی خودم شلوغ شده(اینهو تو عکس(!)))، ديدم بعضيا خيلي منتظرن و بعضي از فاميلامون(ش‍ميــــــم!) هم مارو فراموش كردن ... من هم با اينكه همه رو نگاه مي كردم ولي نظر نمي دادم تا الان سورپرايزتون كنم! حالا هم اين شما و اينم ويژه برنامه ي نوروزي! كل زمستون پاي اينا نشستم ... داستانش واقعيه و شعراشم از خودمه پس نتيجه مي گيريم داستان خودمه! راستي سه شنبه(چهارشنبه سوري) صبحش اول بياين تو وبلاگم تا متوجه بشين كه دليلتون براي آتيشبازي چه قدر مسخره هست ... تموم اين مدتي كه نبودم داشتم واسه اين روزا برنامه ريزي مي كردم ... بعئ بعضيا كم لطفي دارن! سينا خان هم كه داستانامون رو ورداشتن! حالا از اين به بعد منو بايد تو هر دو تا قسمت شعر و داستان ببينيد! اسم اون ويژه بنوشته ي نوروزي هم <بابا شاعر!> هستش. خب به زودي همديگه رو مي بينيم! خدانگهدار! باشد كه خوشتان بيايد.ياحق!

 

نوشته شده توسط بهنام نوذری(یکی بود یکی نبود) در شنبه بیست و پنجم اسفند 1386 ساعت 20:4 موضوع داستان هایی که خودم نوشتم! | لینک ثابت

سلام! ببخشید که داستان یک دو سه چی شد رو پاک کردم چون اون رو هم توی داستان بلندم یا همون رمان گنجوندم. خب چیزه قشنگی شده. همه چی با هم در آمیخته و یه چیز جدید ساخته. فعلا یه داستان دیگه که باز هم اونو خودم نوشتم رو واستون می ذارم.

******************************************************************************

در سالیان قبل؛ دونهال را کنارهم کاشتند. یکی سیب و دیگری گردو. آن دو همیشه با هم بازی می‌کردند و هنگامی هم که غروب می آمد هردو سر هایشان را به روی شانه های هم می‌گذاشتند و غروب غم انگیز خورشید را می‌نگریستند. زندگی این دو باهم به درازا کشید و عاقبت سیب به بار نشست. حال دیگر کسی با یک مشت چوب یک مشت برگ خشک کاری نداشت. همه مبهوت سرخی سیب‌های درخت شدند. به سرخی قلب من.

 

یک روز صبح که درخت گردو تازه بیدار شده بود مردم ده را دید که دارند به سمت آن دو می‌آیند. کمی اندیشید. با توجه به این که درخت سیب دیگر بار نداشت درخت گردو پنداشت که دیگر مردم به فکر او افتاه اند امّا کمی که مردم نزدیک تر شدند به قضیه آگاه شد و به فکر چاره افتاد. به سرعت درخت سیب را بیدار کرد و شرح قضایا را برای او بازگو کرد. وقتی مردم به آن دو رسیدند درخت سیب که محبوب ترین چیز در بین اهالی ده بود با مردم به سخن نشست. بعد از نیم ساعت گفت و گو بالاخره مردم راضی شدند تا درخت گردو سر پا بماند اما به شرط اینکه درهنگام به ثمر نشستن دگر درخت بگذارد تا از او بالا روند و به کشتکاران کمک کند. درخت  گردو شرط ها را پذیرفت ولی باز هم افسوس قدر ندانی مردم ده را خورد. مردم ده نیز بی تقصیر بودند؛ زیرا آن‌ها تا کنون از میوه‌ی درخت گردو نخورده بودند. دل درخت بیچاره پر از خون شده بود. خون به سرخی سیب درخت سیب.

 

یک روز دو درخت با هم به صحبت نشستند و تفرجی در سر گذشت خود کردند:

درخت گردو گفت: به یادت هست زمان کودکی وقتی به همراه هم با باد بازی می‌کردیم و شاخه‌هایمان را در میان ذرات باد رها می‌کردیم با هم آواز خنده سر می‌دادیم؟

  _دیگر آن زمان گذشته و هم‌اکنون من وتو با هم بسیار متفاوت هستیم. من با ارزش ترین چیز این دهکده هستم اما تو تنها یک جسم جاگیر که به تازگی نیز شیشه‌ی عمر تو در دستان من است!

  _نه به پاس دوستی (زیرا گویا دیگر دوستی‌ای بین من و تو نیست!) بلکه به پاس هم سن و سالی همسایه و همخانه بودن بیا تا یاد آن دوران را را زنده کنیم. حال که دیگر باد در حال وزیدن است و آفتاب نیزدر وسط آسمان؛ یاد آن دوران افتاده‌ام. بیا...

  _نمی‌خواهم دیگربشنوم ... من که دیگربچه نیستم و ضمناً من دیگر حتی از در کنار تو ماندن و از همسفره بودن با تو نیز بیزارم ... حال تو می‌گویی بیا شاخه‌هایمان را در میان باد رها کنیم تا چه شود؟ ای کاش همان موقع که دهقانان قصد برکندن تو را از زمین داشتند پادرمیانی نمی‌کردم و هم‌اکنون نیز که شیشه‌ی عمرت دردست من است به قول خودت به پاس یک عمر همسایگی می‌گذارم برجا بمانی پس دیگر خاموش بمان.

حال دیگر درخت گردو با این که می‌دانست به زودی بار دار می‌شود، امید بقای عمر نداشت و تنها به درخت سیب ، مشاجره‌شان و صحبت‌های درخت سیب می‌اندیشید و یک چیز او را آزار می‌داد؛ فکرنابود شدن توسط یار دیرینه‌ی خود.

 

          گویی باد در گوش درخت گردو می‌خواند که "نخواهی دید، نخواهی دید" حال فقط به روزی فکرمی‌کرد که دارد نابود می‌شود وبه قولی مردم ده تیشه به ریشه‌اش می‌زنند. نابود می‌شود و کسی به دادش نمی‌رسد. و چه باهوش او.

 

          ده روز بعد از رفتن درخت گردو درخت‌سیب دیگر جزنگاه به صندلی‌ای که مردم ده از در خت گردو ساخته‌بودند کار دیگری نداشت. این تنه‌ی بریده تنها بازمانده‌ی درخت گردو بود. شب قبل همه چیز درآتش به اتمام رسیده‌بود. درخت سیب چون به جای دوستش نگاه می‌کرد به خورشید نگاه نکرد. چون به خورشید نگاه نکرد کم‌کمک برگ‌هایش روی به زردی آوردند. او دیگرمیل به زندگی نداشت زیرا که خود را محکوم می‌دانست.

اشک می‌ریخت ولی آن اشک هم به ریشه‌هایش کمکی نمی‌توانستند بکنند. ریشه‌هایش خشک و بی‌آب بودند.

 

پاییز آمد و رفت و سرنوشت زمستان را هم به عاقبت پاییزدچار کرد و کم‌کمک بهار دیده‌شد. همه‌ی چشم ها به سوی درخت سیب بود. ولی درخت سیب چشمش به درخت گردو بود. آن سال گذشت و سال‌های دیگر هم به همین طریق تا زمانی که مردم ده های‌ بالا شتاب زده برای آوردن خبری به ده درخت سیب آمده‌بودند. گردبادی داشت به سمت ده داستان ما می‌آمد. سیب با نزدیکتر شدن گردباد بوی درخت گردو را حس می‌کرد. "آمده‌ام تا نجاتت دهم!" زمزمه هایی که به گوش درخت‌سیب می‌رسید او را آرام می‌کرد. مردم ده که آشفته به دنبال راهی برای رهایی یافتن از از آسیب این گردباد بودند دیدند که برگ‌های درخت‌سیب دارند سبز می‌شوند. همه مبهوت سبزی برگ‌های درخت بودند که گردباد درخت سیب را از جای کند. مردم ده که دیگر زمانی برایشان نمانده‌بود دوباره آشفته شدند ولی ... .

 

بعد آن روز هر رهگذری که از آنجا می‌گذشت تعجب می کرد که چگونه برگ درخت سیبی بر روی تنه‌ی درخت گردویی به این آرامی آرمیده و سبزمانده است. واین است راز عشق!

باشد که خوشتان بیاید.یاحق!

 

نوشته شده توسط بهنام نوذری(یکی بود یکی نبود) در دوشنبه سوم دی 1386 ساعت 12:4 موضوع داستان هایی که خودم نوشتم! | لینک ثابت

درود!(فارسی سره‌ی سلام!)

بالاخره یه جور دیگه شروع کردم. گرچه از لحاظ معنی زیاد توفیقی نمی‌کنه خب ولی خوبه که انسان همیشه متفاوت باشه!!! مثلا حتی اگه نویسنده هم باشه می‌تونه یه شغل دیگه هم داشته باشه! آره خب خیلی از نویسنده ها هستن و بودن که اول یه شغل دیگه داشته باشن ... باور نمی‌کنین؟ خب من اسم ده تا از اون نویسنده ها رو واستون نام می‌برم و بهتون می‌گم هر کدوم قبلا چه کاره بودن!!! امروز یه یه چندتایی شون رو می‌گم چون به احتمال زیاد این آخرین پستم هستش و پست بعدیم می‌ره تا بیست و پنجم دی ماه!!! خب قول می‌دم جمعه‌ها بیام و جواب نظراتتون رو بدم! راستی قول می‌دم «یک دو سه چی شد؟» رو تا تهش واستون بذارم!

 

اولش یه نصیحت: خودتو بنداز تو دریا ولی نویسنده نشو!!!

مارک تواین:

کتابهای معروفی نوشته(البته اگه اهل کتاب باشید!)«هکلبری فین»«تام سایر»و«بیگانه‌ای در دهکده» از جمله کارای معروفشه. اون یه شخصی بوده که در زمانی که اروپایی ها داشتن قاره ی آمریکا رو به تمدن(!) می‌رسوندن تو یه کشتی کار می‌کرده و قبلش هم یه قایقران تو رودخونه‌ی می‌سی‌سی